PN-EN 407:2007 Rękawice chroniące przed zagrożeniami termicznymi

 

Powyższa norma jest stosowana przy pracach w których występuje narażenie rąk na działanie gorąca i/lub ognia. 

 

Branże, w których użytkownik jest narażony na działanie gorąca to:

- hutnictwo

- przemysł ceramiczny

- przemysł mechaniczny

- przemysł odlewniczy

- koksownie

Zgodnie z tą normą rękawice powinny być odporne na ścieranie i rozdarcie. Do wytworzenia rękawic stosuje się następujące rodzaje materiałów: tkaniny, dzianiny, przędzy z włókien Kevlar®, Nomex®, Twaron®, Preox®, PBI, PBI/Kevlar®, Basofil® lub z przędzy bawełnianej, wełnianej impregnowanej niepalnie, skór wyprawianych termoodpornie, tkanin z przędzy z włókien szklanych lub aramidowych aluminizowanych.

Rękawice tego typu są oznaczone są odpowiednim znakiem graficznym, oraz sześcioma liczbami (z zakresu od 1 do 4) określającymi poziomy skuteczności ochrony poszczególnych parametrów odpowiadają zagrożeniom podczas przewidywanego przez producenta zakresu użytkowania rękawic.

Liczby te podawane są w ściśle określonej kolejności:

zachowanie się podczas palenia (od 1 do 4);
odporność na ciepło kontaktowe (od 1 do 4);
odporność na ciepło konwekcyjne (od 1 do 4);
odporność na ciepło promieniowania (od 1 do 4);
odporność na drobne rozpryski stopionego metalu (od 1 do 4);

odporność na duże ilości stopionego metalu (od 1 do 4).